خسته از تکرار بی حوصله گی ها

یک سبد تفنن می خواهم

تا بر شبان تیره ی تنهائی خود بیاویزم

و جهانی پر از کتاب

بی فلسفه و منطق

اما سرشار از احساس سرخ لاله های واژگون

پر از ترکیب زیبای یاسمن ها

و آسمانی پر از پرنده

      .  .  .

و این همه آرزوی من است

بی تکرار...

گلوی شعرم از احساس گریه سنگین است

غروب خاطره هایت چقدر غمگین است

توان گریه ندارم ، سکوت این مرداب

شبیه گوش زمانه همیشه سنگین است

مجال صحبت با تو نبود از آن رو

نگاه شیشه ی شعرم غبارآگین است

چه تلخ میگذرد روزها ، اگرچه هنوز

خیال ماندن در انتظار شیرین است

نیامدی و جنون پنجه زد به سینه ی من

همیشه حال و هوای غریبه ها این است